Greek Varieties

Αγιωργίτικο:

Κατά πολλούς η σπουδαιότερη γηγενείς ερυθρή ποικιλία που βρίσκει τις καλύτερες συνθήκες στην περιοχή της Νεμέας. Μπορούμε να βρούμε τρεις εκφράσεις της ποικιλίας. Κερασένια, ελαφριά κρασιά δεξαμενής, μπαχαρένιες, βελούδινες αρχέτυπες Νεμέες και συμπυκνωμένες, στιβαρές super- Νεμέες

Αϊδάνι:

Η πιο ‘βαριά” ποικιλία της Σαντορίνης. Ακριβώς για αυτό τον λόγο χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στην οινοποίηση του Vinsanto. Δυστυχώς οι ποσότητες της είναι πολύ μικρές για να καλύψουν τις ανάγκες.

Αθήρι:

Καλλιεργείται σε πολλά μέρη της Ελλάδας, δίνει τα καλύτερα πάντως αποτελέσματα στο νησί της Ρόδου όπου και οίνοι ΟΠΑΠ. Διακριτικά ανθώδη αρώματα, μέτριο σώμα και χαμηλή οξύτητα το χαρακτηρίζουν.

Ασύρτικο:

Με διαφορά η σημαντικότερη Ελληνική ποικιλία. Στο σουρεαλιστικό αμπελώνα της Σαντορίνης δίνει μοναδικά εύρωστα, νευρικά, mineral ξηρά κρασιά καθώς και το γλυκό, λιαστό Vinsanto. Σε όλη την υπόλοιπη χώρα κερδίζει σε ένταση αρωμάτων χάνοντας την μεταλλικότητα και την αίσθηση του terroir.

Βερτζαμί:

Ιδιαίτερα βαφική και με υψηλό αλκοόλ ποικιλία που συνήθως συναντάμε στην Λευκάδα.

Δαφνί:

Σπάνια ποικιλία που βρίσκουμε στο νομό Ηρακλείου. Γλυκά, ώριμα αρώματα (συχνά δάφνης από όπου και το όνομα) και γεύση.

Κοτσιφάλι:

Yψηλόβαθμη, μαλακή ερυθρή ποικιλία που σε συνδυασμό με την τανική μανδηλαριά δίνει τους ΟΠΑΠ οίνους των Αρχάνων και των Πεζών.

Κρασάτο:

Ποικιλία που καλλιεργείται στην Ραψάνη και συμμετέχει στον ομώνυμο ΟΠΑΠ οίνο μαλακώνοντας το χαρμάνι.

Κυδωνίτσα:

Βρίσκεται στην παρυφές του Ταϋγέτου όπου και δίνει νευρικά λευκά που θυμίζουν Σαντορίνη. Προσωπικά ποτέ δεν έχω ξεχωρίσει τα αρώματα του κυδωνιού από τα οποία παίρνει και το όνομα η ποικιλία.

Λαγόρθι:

Ζωηρή, τραγανή ποικιλία που βρίσκει τον καλύτερο εαυτό της στο μεγάλο υψόμετρο των Καλαβρύτων. Ευχάριστο άρωμα λευκόσαρκων, άγουρων φρούτων με αρκετά mineral στοιχεία.

Λημνιό:

Αν και το όνομα προέρχεται από την Λήμνο, εκεί περιέργως ονομάζεται Καλαμπάκι. Πλούσια, μπαχαρένια ποικιλία όπου κυριαρχούν τα αρώματα των βοτάνων. Ευδοκιμεί σε όλη την Μακεδονία.

Λιάτικο:

Πρώιμη ποικιλία της Κρήτης, όπως υποδηλώνει και το όνομά της. Με την μέθοδο του λιασίματος δίνει τα ερυθρά, γλυκά κρασιά της Σητείας.

Μαλαγουζιά:

Αρωματική ποικιλία γεμάτη με νότες ροδάκινου, λεμονιού και πράσινης πιπεριάς. Η Επανομή και η Αττική δίνουν προς το παρόν τα καλύτερα αποτελέσματα. Πολλές υποσχέσεις.

Μαντηλάρι:

Η πιο διάσημη ποικιλία των νησιών του Αιγαίου. Χαμηλό αλκοόλ, με αρώματα ζώων και μαρμελάδων. Μεγάλο πρόβλημα η διαχείριση των φοβερά επιθετικών τανινών. Τα καλύτερα στην Κρήτη και την Ρόδο όπου δίνει οίνους ΟΠΑΠ.

Μαυροδάφνη:

Η ποικιλία που μας δίνει τα διάσημα γλυκά κρασιά της Πάτρας, που χαρακτηρίζονται από αρώματα αποξηραμένης σταφίδας  πλούσιες τανίνες και σώμα.  Στην Κεφαλονιά θα την βρούμε σε ξηρές οινοποιήσεις.

Μαυρούδι:

Συγγενική του αγιωργίτικου ποικιλία που δίνει καλά αποτελέσματα στην περιοχή της Λακωνίας. Πιο σκληρό πάντως από το διάσημο “αδελφάκι” του.

Μονεμβασιά:

Παρόλο που καλλιεργείται στην Πάρο, παίρνει το όνομά της από το γνωστό μεσαιωνικό λιμάνι της Πελοποννήσου. Θεωρητικά αρωματική, στην πράξη αρκετά νευρική και mineral.

Μοσχοφίλερο:

Στους ορεινούς αμπελώνες της Μαντινείας στην ορεινή Αρκαδία καλλιεργείται η πιο δημοφιλής λευκή ποικιλία της Ελλάδας. Το αξέχαστο άρωμα του τριαντάφυλλου, του λίτσι και του λεμονιού, σε συνδυασμό με το ελαφρύ, δροσερό και τραγανό στόμα κάνουν το μοσχοφίλερο μια ποικιλία με μοναδική προσωπικότητα.

Νεγκόσκα:

Μαλακή, σοκολατένια ποικιλία που συμμετέχει στους ΟΠΑΠ οίνους της Γουμένισσας, βρίσκοντας ένα τέλειο ταίρι με το στιβαρό ξινόμαυρο.

Ντεμπίνα:

Πολύ ευoξείδωτη ποικιλία της Ηπείρου όπου δίνει τόσο ξηρά όσο και αφρώδη κρασιά. Τυπικά τα αρώματα πράσινου μήλου, το ελαφρύ σώμα και η καλή οξύτητα. Χρειάζεται τέλειες συνθήκες για την μεταφορά  αλλά και την αποθήκευσή της.

Ξινόμαυρο:

Η μεγάλη αυτή Ελληνική ποικιλία δίνει τα στιβαρότερα ερυθρά κρασιά με τυπικά αρώματα αυτά της ντομάτας, της ελιάς της φράουλας και των λουλουδιών. Η μεγάλη οξύτητα σε συνδυασμό με τις τρομερά στυπτικές τανίνες απαιτούν παλαίωση προκειμένου τα κρασιά να χάσουν τον επιθετικό χαρακτήρα τους. Μοναδική προσωπικότητα από την ΟΠΑΠ Νάουσα αλλά και τα μόνα ροζέ ΟΠΑΠ της χώρας από το Αμύνταιο. Η Νεγκόσκα στη Γουμένισσα αλλά και το Merlot αναλαμβάνουν πολλές φορές να δαμάσουν το αγέρωχο ξινόμαυρο.

Πλυτό:

Άλλη μια σπάνια ποικιλία του Ηρακλείου που συντηρεί  το κτήμα Λυραράκη. Ελαφρύ, ξηρό, με αρώματα λεμονιού και ροδάκινου.

Πρεκνιάρικο:

Ποικιλία της Νάουσας που παίρνει το όνομά της από τις φακίδες (πρεκνάδια) που έχει πάνω στη φλούδα της.

Ροδίτης:

Φυτεμένο από άκρη σε άκρη της Ελλάδας, δίνει τα καλύτερα αποτελέσματα στην ορεινή Αχαΐα και την Μακεδονία. Μια καλή φιάλη ΟΠΑΠ Πάτρας θα αποζημιώσει με αρώματα ανανά, ροδάκινου καθώς και ισορροπημένο, μέτριο σώμα.

Ρομπόλα:

Η ξακουστή ποικιλία της Κεφαλονιάς που δίνει και τους ομώνυμους οίνους ΟΠΑΠ. Λεμονάτα αρώματα, ελάχιστες πετρόλ νότες και ξηρό μέσου βάρους στόμα.

Σαββατιανό:

Βρίσκεται παντού, αλλά κυρίως στην Αττική. Σωστά οινοποιημένο θα δώσει αρώματα λευκόσαρκων φρούτων και άχυρου. Μέσου βάρους, ισορροπημένο αλλά σχετικά ουδέτερο. Επίσης είναι συνήθως η κυρίαρχη ποικιλία για την ρετσίνα.

Σιδερίτης:

Ποικιλία που δυστυχώς τείνει υπό εξαφάνιση, ο σιδερίτης χαρακτηρίζεται από το ανθώδες άρωμα και την πολύ υψηλή οξύτητα. Ευδοκιμεί στην περιοχή των Πατρών.

Σταυρωτό:

Η πιο ουδέτερη από της τρεις ποικιλίες (ξινόμαυρο, κρασάτο, σταυρωτό) που δίνουν τα ΟΠΑΠ κρασιά της Ραψάνης.