Βραβεύσεις κρασιών: Μήπως η πραγματικότητα δεν είναι τόσο λαμπερή?

Εδώ και αρκετά χρόνια βλέπουμε πάνω σε πολλά μπουκάλια ελληνικών κρασιών μικρές αυτοκόλλητες ετικέτες με χρυσό, ασημένιο ή χάλκινο φόντο, που παραπέμπουν σε βραβείο το οποίο έλαβε το συγκεκριμένο κρασί σε ένα διαγωνισμό εντός ή εκτός Ελλάδας. Αναφέρονται συνήθως στους επίσημους διεθνείς διαγωνισμούς, όπως αυτός της Θεσσαλονίκης, των Βρυξελλών ή του Βερολίνου που γίνονται με συγκεκριμένη διαδικασία. Οι δοκιμαστές, λόγω του μεγάλου αριθμού των κρασιών που δοκιμάζονται χωρίζονται σε ομάδες, δοκιμάζουν τυφλά και βαθμολογούν τα κρασιά. Ένα μεγάλο ποσοστό από αυτά αποσπά το μεγαλύτερο (χρυσό) ή το μικρότερο (χάλκινο) βραβείο.

Το ερώτημα που τίθεται, ως απόροια των πολλών χρόνων λειτουργίας αυτών των διαγωνισμών, είναι γιατί τα κρασιά που κερδίζουν βραβεία δεν καταφέρνουν, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις, να επαναλάβουν την επιτυχία τους τις επόμενες χρονιές. Συχνά δεν καταφέρνουν να κερδίσουν ούτε την εμπιστοσύνη των καταναλωτών συμπεριλαμβανομένων και αυτών που αποκαλούνται οινόφιλοι. Αντίθετα, βλέπουμε το φαινόμενο κρασιά τα οποία θεωρούνται από τους ειδικούς ως αξιόλογα, να βρίσκονται αρκετές φορές στις τελευταίες θέσεις στο πίνακα αξιολόγησης ενός διαγωνισμού ή να μην γίνεται η παραμικρή μνεία για αυτά. Αυτό το φαινόμενο έχει άλλωστε οδηγήσει στην αποχή των μεγάλων και συνήθως πανάκριβων κρασιών, από τέτοιου είδους διαγωνισμούς.

Η απάντηση σε αυτό το ετερόκλητο φαινόμενο είναι απλή. Είναι γνωστό ότι οι συμμετέχοντες στους διαγωνισμούς είναι διακεκριμένα άτομα στο τομέα του κρασιού και γνώστες της τεχνικής της γευσιγνωστικής προσέγγισης. Η συνεύρεση όμως διαφορετικών σε επίπεδο οινικής κουλτούρας ατόμων σε ένα τραπέζι γευσιγνωσίας έχει ως αποτέλεσμα την εξαφάνιση των στοιχείων κοινής αισθητικής και αντίληψης, την στιγμή που αυτή η ομάδα είναι σχεδόν βέβαιο μπορεί να μην ξαναβρεθεί με αυτή την σύνθεση ποτέ ξανά. Αυτό οδηγεί σε μη συγκρίσιμα αν όχι παραπλανητικά αποτελέσματα. Για να γίνει σαφές το παραπλανητικά αναφέρεται στο φαινόμενο, κρασιά με ιδιαιτερότητες, με ενδιαφέροντα χαρακτηριστικά και προσωπικότητα πολύ συχνά να μην έχουν καμία πιθανότητα για βράβευση. Άρα απολύτως φυσιολογική και αναμενόμενη η έλλειψη επαναληψιμότητα των διακρίσεων. Οι διαγωνισμοί όσο και τα βραβεία που απονέμονται, είναι χρήσιμα. Δίνουν δημοσιότητα αλλά δεν παύουν να είναι φωτογραφίες απλά μιας συγκεκριμένης στιγμής. Είναι σεβαστό ο καταναλωτής να τις λαμβάνει υπ’ όψιν του . Οφείλει όμως να γνωρίζει ότι το βραβείο ή τα βραβεία που λαμπερά και πολλές φορές προκλητικά κοσμούν ένα μπουκάλι κρασί προέρχονται από ένα group ανθρώπων με διαφορετικές αν όχι αντικροούμενες αντιλήψεις περί του καλού και του άξιου.